Waar ik in mijn hoofd niet bij kan, is hoe het kan dat jongeren geen kaart meer kunnen lezen. Laatst hoorde ik een verhaal dat iemand in Rome was verdwaald. Zonder telefoon. Dan is het toch fijn als je je kan redden met een kaart. De weg terug kunnen vinden is essentieel. Vandaag wil ik je graag meenemen in mijn scoutingwereld. Je kunt erover zeggen wat je wilt, maar de handigheid van een scout, maakt het dagelijks leven gemakkelijker.
Vuur maken
Wil je sfeer brengen tijdens een borreltje? Vraag dan een scout om een vuurkorf aan te steken. Dat zou ik namelijk graag doen. Een kring van bankjes waarop mensen kunnen zitten warmen aan de vuurkorf die in het midden brandt. Dan creëer je pas een goede sfeer. Letterlijk een warme sfeer. Het aansteken van een vuurkorf is ook niet moeilijk. Dat kan zelfs zonder aanmaakblokjes (maar wel met papier). Een vlammetje erbij en het hout fikt voor je ogen weg.
Knopen leggen
Toen ik het moest kunnen, vond ik er niks aan. Nu ben ik des te blijer dat ik een paar knopen weet. Ik heb een eigen moestuin. Daarin heb ik vorig jaar een rek geknoopt van palen en touwen. Een stevig rek, zodat mijn tomaten en bonen kunnen groeien. Het is niet moeilijk, maar wel stevig, want het mag met harde wind niet omwaaien. Hoewel ik het als kleine scout niet leuk vond, ben ik nu des te blijer dat ik een timmersteek, mastworp of platte knoop kan maken.
Vier keer naar links is ook een blokje om.
Kaart lezen
Urenlang heb ik als tiener, maar vooral toen ik op mezelf ging wonen, door het bos gedwaald met een kaart. Ik kan bijna niets leukers bedenken. Ik vind het heerlijk om te dwalen. Op vakanties trok ik de kaart uit de handen van anderen. ‘Laat mij maar.’ Gaat dat altijd goed? Zeker niet. Maar met een beetje richtingsgevoel, is het niet altijd erg als je telefoon geen locatie meer kan ontvangen. Vier keer naar links is ook een rondje.
Ik kan mij geen inbeelding meer maken van scouting in het dagelijks leven. Het hoort erbij. Het hoort bij mij. Ik ben dan ook blij dat ik mij een trotse scout kan noemen. Dat hoop ik te blijven, want ik heb in 22 jaar mooie herinneringen opgebouwd. Van Zandvoort tot Wenen.
