Voor een nieuw psychotherapietraject heb ik mijn levensverhaal opgeschreven. Het verhaal begint concreet met de middelbare school, opleidingen daarna, traject naar werk toe en eindigt met de werkelijkheid nu: ik word binnenkort vader. Dit levensverhaal heb ik aan mijn partner laten lezen. Wat haar in het verhaal opviel, is dat ik op de middelbare school alle zestien roosters van alle zestien klassen uit mijn hoofd kende. Dat verschilt niet veel van mijn huidige werk, want als managementassistent zit ik de hele dag te werken in agenda’s (of roosters) van anderen.
Onafhankelijk
Hoewel het contrast misschien niet groot is, is de omgeving en de tijd dat wel. Toen ik van de middelbare school ging, wilde ik niet meer bekendstaan als de ‘nerd’ die wist wie waar was. Dit begon ik te haten. Ik ontwikkelde mij vooral sociaal in deze periode. Hoewel ik nog steeds werd gevraagd in welk lokaal wij les hadden, zei ik gemakkelijker ‘kijk maar op je rooster!’. Het tegen mij ‘aanleunen’ vond ik echt geen pret. Dat is juist wat ik wou hebben. Meer pret. Hoewel ik zeker serieus was op school en met leren, zakte ik meer naar achteren toe.
Managementassistent
Meer dan tien jaar later werk ik nu als managementassistent. Dat wat ik op de opleiding niet wou zijn, ben ik gewoon. Ik hou van de orde en structuur die de agenda’s mij geven. Een beetje houvast is nooit verkeerd. Ik heb een takenlijst die is opgebouwd in labels, zodat ik altijd kan zien welke taak ik doe voor welke manager. Een werkdag heeft een vaste opbouw, zodat ik er niet over hoef na te denken. De kleine taakjes eerst, zodat ik daarna denkkracht- en tijd over heb voor meer ingewikkeldere taken.
Aantrekkingskracht
Leuk om te zien dat naar aanleiding van het levensverhaal dat ik heb geschreven, zoiets als roosters mijn aandacht trekt. Misschien is dat wel mijn superpower. Ik doe er graag mijn ding mee. Tijdvakken, overzichten, schema’s, roosters, lijstjes, stappenplannen, tabellen, categorieën, blokken, modules, kolommen, rijen. Ik word er gelukkig van.
