Waar ik echt geheel van kan genieten, is mooi weer. De zon die op mijn wangen schijnt. Ik voel dat ik daardoor kan opladen. Herken je dat? Dat maakt dat ik mezelf de omschrijving mooiweermeneer kan geven. Ik doe met zonnig weer graag buitenactiviteiten. Als er geen zonnestralen te zien zijn, ga je mij niet buiten vinden. Ik zou een kluizenaarsleven kunnen leiden, maar enkel als het regent, sneeuwt of stormt. Dat is in Nederland gevoelsmatig altijd zo.
Altijd buiten
Frisse lucht kan ik appreciëren. Niet de hele tijd tussen vier muren zitten waar de verwarming steevast op standje ‘huidschilfers’ staat. Buiten doe ik graag wandelen, op een bankje een boek lezen, vogeltjes kijken, zorgen dat de planten lief groeien en bloeien en het wordt steeds unieker, maar ik ga ook graag een rondje fietsen. Of erop uit om in de stad te gaan eten, winkelen of de stad als museum te beschouwen. Kun je je voorstellen dat je alleen met zonlicht naar buiten mag komen? Dan ben je een rover van je eigen leven. Het bestaat niet dat overal écht altijd de zon schijnt, toch?
Leven als een mooiweermeneer
Wij zijn mensen, eigenlijk een diersoort. Ik geloof niet dat we gemaakt zijn om ‘binnen’ te leven. Hoe heerlijk dat ook is. We willen frisse zuurstof, nieuwsgierig zijn en onze verlangens bevredigen. Dat gebeurt meestal niet binnen de vier muren van onze woning. Mag ik alsjeblieft naar een zonnige en warmere plek? Dat lijkt me dus heerlijk. Naar een plek waar palmbomen beter tot hun recht komen en waar je altijd in een T-shirt rond kan lopen. Daar oogt het leven compleet anders.
‘Dan ben je een rover van je eigen leven.’
Sneeuw heeft Nederland bereikt. Zo begint het jaar met een witte wereld. Een week eerder en er was een witte kerst. Dat heb ik niet meegemaakt, omdat ik op een Spaans eiland zat te vertoeven. Het beste wat je kan doen als een mooiweermeneer. Want alsjeblieft, kan iemand mij ontvoeren naar een warme plek?
